. نوستالژی میتواند مرهمی برای تنهایی باشد ️ مولف : آلیسون گیلبرت | مترجم : مرتضی امیرعباسی (...) نوستالژی یا حس غربت، در گذشته، یکجور بیماری توصیف میشد. در سال ۱۶۸۸، پزشک سوئیسی، یوهانس هوفر، این اصطلاح را برای توصیف غم و اندوه مداوم و گاه ضربان قلب نامنظم جوانان دور از وطن ابداع کرد (...) تا مدتها، نوستالژی به صورتهای مختلف بهعنوان نوعی اختلال مهاجم و شکلی از افسردگی طبقهبندی میشد، اما امروزه تنها بهمنزلۀ یکجور تعلق احساسی به گذشته تعریف میشود. حالا محققان معتقدند که چنین احساسی میتواند سلامتی و شادمانی را در ما بهبود دهد. براساس مقالۀ جدیدی که در نشریۀ ترندز این کاگنیتیو ساینس۱ به انتشار رسیده است، نوستالژی میتواند نیرویی انگیزشی و پویا باشد. کنستانتین سدیکیدس یکی از نویسندگان این مقاله و دانشآموختۀ دکتری در دانشگاه ساوتهمپتون انگلستان، در زمرۀ روانشناسانی است که به طور گسترده دربارۀ تاثیرات نوستالژی تحقیق کرده است. به گفتۀ او، خاطرات شیرین میتواند احساس تعلق خاطر و عزت نفس را در ما پدید آورد که موجب خوشبینی، الهام و خلاقیت بیشتر ما میشود. تحقیقات او همچنین حاکی از دیدگاه متفاوت دیگری نیز هست که بهویژه برای داغدیدگان اهمیت دارد: نوستالژی ممکن است راه علاج تنهایی این افراد باشد. نوستالژی که امروزه نوعی احساس اجتماعی، مانند همدلی، در نظر گرفته میشود، میتواند ما را به دیگران نزدیک کند. تصور میشود که وقتی پیوندی نزدیک با درگذشتگان عزیزمان احساس میکنیم، احتمالاً احساس پیوند مشابهی را با اطرافیان حال حاضرمان نیز برقرار خواهیم کرد. این حس عمیق تعلق باعث میشود آدمهای خاطرهباز به این باور برسند که زندگی معنادارتر است، یافتههای سدیکیدس و دیگران نیز نشان میدهد که این مسئله میتواند مرهمی بر درد و اندوه باشد. به گفتۀ دکتر هنری لوئیس گیتس جونیور، استاد هاروارد و سازندۀ برنامۀ «در جستوجوی ریشهها»، نوستالژی راهی برای «اثبات حیات ابدی عزیزان ما است». گیتس میگوید، وقتی قدرت نوستالژی را درک کنیم، آنگاه به این باور خواهیم رسید که «عزیزانمان ما را ترک نکردهاند، بلکه دوباره به آغوشمان بازگشتهاند». متن کامل مقاله: اینجا @mmoeeni1 من در توییتر: Twitter .
.
نوستالژی میتواند مرهمی برای تنهایی باشد
️ مولف : آلیسون گیلبرت | مترجم : مرتضی امیرعباسی
(...) نوستالژی یا حس غربت، در گذشته، یکجور بیماری توصیف میشد. در سال ۱۶۸۸، پزشک سوئیسی، یوهانس هوفر، این اصطلاح را برای توصیف غم و اندوه مداوم و گاه ضربان قلب نامنظم جوانان دور از وطن ابداع کرد (...) تا مدتها، نوستالژی به صورتهای مختلف بهعنوان نوعی اختلال مهاجم و شکلی از افسردگی طبقهبندی میشد، اما امروزه تنها بهمنزلۀ یکجور تعلق احساسی به گذشته تعریف میشود. حالا محققان معتقدند که چنین احساسی میتواند سلامتی و شادمانی را در ما بهبود دهد. براساس مقالۀ جدیدی که در نشریۀ ترندز این کاگنیتیو ساینس۱ به انتشار رسیده است، نوستالژی میتواند نیرویی انگیزشی و پویا باشد. کنستانتین سدیکیدس یکی از نویسندگان این مقاله و دانشآموختۀ دکتری در دانشگاه ساوتهمپتون انگلستان، در زمرۀ روانشناسانی است که به طور گسترده دربارۀ تاثیرات نوستالژی تحقیق کرده است. به گفتۀ او، خاطرات شیرین میتواند احساس تعلق خاطر و عزت نفس را در ما پدید آورد که موجب خوشبینی، الهام و خلاقیت بیشتر ما میشود. تحقیقات او همچنین حاکی از دیدگاه متفاوت دیگری نیز هست که بهویژه برای داغدیدگان اهمیت دارد: نوستالژی ممکن است راه علاج تنهایی این افراد باشد. نوستالژی که امروزه نوعی احساس اجتماعی، مانند همدلی، در نظر گرفته میشود، میتواند ما را به دیگران نزدیک کند. تصور میشود که وقتی پیوندی نزدیک با درگذشتگان عزیزمان احساس میکنیم، احتمالاً احساس پیوند مشابهی را با اطرافیان حال حاضرمان نیز برقرار خواهیم کرد. این حس عمیق تعلق باعث میشود آدمهای خاطرهباز به این باور برسند که زندگی معنادارتر است، یافتههای سدیکیدس و دیگران نیز نشان میدهد که این مسئله میتواند مرهمی بر درد و اندوه باشد. به گفتۀ دکتر هنری لوئیس گیتس جونیور، استاد هاروارد و سازندۀ برنامۀ «در جستوجوی ریشهها»، نوستالژی راهی برای «اثبات حیات ابدی عزیزان ما است». گیتس میگوید، وقتی قدرت نوستالژی را درک کنیم، آنگاه به این باور خواهیم رسید که «عزیزانمان ما را ترک نکردهاند، بلکه دوباره به آغوشمان بازگشتهاند».
متن کامل مقاله: اینجا
@mmoeeni1
من در توییتر: Twitter
.
by via لینکستان | لینکهای جذاب!
نوستالژی میتواند مرهمی برای تنهایی باشد
️ مولف : آلیسون گیلبرت | مترجم : مرتضی امیرعباسی
(...) نوستالژی یا حس غربت، در گذشته، یکجور بیماری توصیف میشد. در سال ۱۶۸۸، پزشک سوئیسی، یوهانس هوفر، این اصطلاح را برای توصیف غم و اندوه مداوم و گاه ضربان قلب نامنظم جوانان دور از وطن ابداع کرد (...) تا مدتها، نوستالژی به صورتهای مختلف بهعنوان نوعی اختلال مهاجم و شکلی از افسردگی طبقهبندی میشد، اما امروزه تنها بهمنزلۀ یکجور تعلق احساسی به گذشته تعریف میشود. حالا محققان معتقدند که چنین احساسی میتواند سلامتی و شادمانی را در ما بهبود دهد. براساس مقالۀ جدیدی که در نشریۀ ترندز این کاگنیتیو ساینس۱ به انتشار رسیده است، نوستالژی میتواند نیرویی انگیزشی و پویا باشد. کنستانتین سدیکیدس یکی از نویسندگان این مقاله و دانشآموختۀ دکتری در دانشگاه ساوتهمپتون انگلستان، در زمرۀ روانشناسانی است که به طور گسترده دربارۀ تاثیرات نوستالژی تحقیق کرده است. به گفتۀ او، خاطرات شیرین میتواند احساس تعلق خاطر و عزت نفس را در ما پدید آورد که موجب خوشبینی، الهام و خلاقیت بیشتر ما میشود. تحقیقات او همچنین حاکی از دیدگاه متفاوت دیگری نیز هست که بهویژه برای داغدیدگان اهمیت دارد: نوستالژی ممکن است راه علاج تنهایی این افراد باشد. نوستالژی که امروزه نوعی احساس اجتماعی، مانند همدلی، در نظر گرفته میشود، میتواند ما را به دیگران نزدیک کند. تصور میشود که وقتی پیوندی نزدیک با درگذشتگان عزیزمان احساس میکنیم، احتمالاً احساس پیوند مشابهی را با اطرافیان حال حاضرمان نیز برقرار خواهیم کرد. این حس عمیق تعلق باعث میشود آدمهای خاطرهباز به این باور برسند که زندگی معنادارتر است، یافتههای سدیکیدس و دیگران نیز نشان میدهد که این مسئله میتواند مرهمی بر درد و اندوه باشد. به گفتۀ دکتر هنری لوئیس گیتس جونیور، استاد هاروارد و سازندۀ برنامۀ «در جستوجوی ریشهها»، نوستالژی راهی برای «اثبات حیات ابدی عزیزان ما است». گیتس میگوید، وقتی قدرت نوستالژی را درک کنیم، آنگاه به این باور خواهیم رسید که «عزیزانمان ما را ترک نکردهاند، بلکه دوباره به آغوشمان بازگشتهاند».
متن کامل مقاله: اینجا
@mmoeeni1
من در توییتر: Twitter
.
by via لینکستان | لینکهای جذاب!
نظرات
ارسال یک نظر