سوراخ دعا را گم کردهایم!
امیر هاشمی مقدم: انصافنیوز
کیانوش جهانپور، سخنگوی رسمی وزارت بهداشت و درمان در یک گفتگوی رسانهای، در انتقاد به دادهها و آمارهای غیرواقعی دولت چین درباره ویروس کرونا، آنرا شوخی تلخ چین با همه جهان دانست. همین جمله کافی بود تا نه تنها سفیر چین (که پیش از این هم دخالتش در امور داخلی ایران، باعث تداوم پروازهای ماهان به چین شده بود) به این سخنان واکنش نشان دهد، بلکه سخنگوی وزارت امور خارجه و برخی رسانههای خاص هم به جانبداری از دولت چین پرداخته و خواهان برخورد با آقای جهانپور شوند.
درباره تحریف شعار جمهوری اسلامی و بهویژه وزارت امور خارجه (یعنی «نه شرقی، نه غربی) تاکنون چندین یادداشت نوشته و البته در آنها بیشتر به خباثتهای روسیه پرداخته بودم. اکنون اشاراتی به اژدهای چینی داشته باشیم. کشوری که دروازههای کشورمان بر روی کالاهای بیکیفیتش باز (و بلکه از جا درآمده) است؛ پروژههای فنی و زیرساختیمان در اختیار شرکتها و مهندسان آنجاست؛ خلیج فارس و دریای عمانمان در تبانی مسئولین و جلوی چشم صیادان فقیر جنوبی، زیر تورهای صید غیرقانونی ترال چینی از هرگونه جاندار دریای تهی میشود (و شوربختانه دولت و شخص وزیر امور خارجه ایران از این رفتارشان دفاع میکنند) و رفتارهای مشابه تا جایی پیش میرود که موسسه روابط بینالملل فرانسه، ایران را در حوزه نفوذ چین میداند.
اما آیا واقعا چین شایستگی این را دارد که ما در حوزه نفوذش جای بگیریم؟
کافی است بدانیم همه کشورهای جهان در یک یا چند زمینه، خلاف روابط و قوانین بینالمللی عمل میکنند، اما چین جزو اندکشمار کشورهایی است که تقریبا در همه این زمینهها کارنامهای سیاه دارد. در زیر تنها به چند نمونه آن اشاره میشود:
️ اشغال سرزمینی: چین تنها کشور جهان است که در همه جهات جغرافیایی و نسبت به همسایگانش، ادعای سرزمینی دارد و البته اشغالگری هم کرده است. در شمال این کشور، بخشی که مغولستان داخلی نامیده میشود، اشغال شده؛ در شمال غربی، سالها به تاجیکستان فشار وارد کرد تا نهایتا صدها کیلومتر از خاک این کشور را به تازگی به خاک خود ضمیمه کرده؛ در جنوب غربی، تبت را اشغال کرده؛ در جنوب با فیلیپین بر سر دریای جنوبی چین اختلاف دارد؛ در جنوب شرقی، کشور تایوان را بخشی از خود میداند و با تهدید و فشار، کشورهای دیگر را از داشتن رابطه با این کشور برحذر میدارد؛ در شرق با ژاپن بر سر جزایر دریای چین شرقی اختلاف دارد و... .
️ برخورد با دگر اندیشان و منتقدان: کافی است بدانیم رکورد بزرگترین کشتار معترضان و منتقدان در یک روز، در اختیار چین است که در سال 1368 (1989) چندین هزار معترض که عموما دانشجو بودند را زیر تانکهای نظامی له کرد یا با روشهای خشن دیگر کشت (شمار کشتهشدگان از 2700 نفر صلیب سرخ چین تا بیش از 10 هزار نفر اسناد محرمانه بریتانیا در نوسان است). کسی در چین اجازه سخن گفتن درباره این رویداد را ندارد؛ به جز مسئولین و آن هم به ضرورت. برای نمونه سال پیش وزیر دفاع چین از عملکرد دولت وقت دفاع کرد.
️ سانسور: رتبه چین در سانسور رسانهها و اخبار آزاد در جهان، پنجم است.دسترسی به شبکههای اجتماعی جهانی در این کشور تقریبا غیرممکن بوده و شبکههای بومی چینی هم زیر ذرهبین نهادهای امنیتی قرار دارد. تلاش برای پنهان کردن بیماری کرونا در نخستین روزها و احضار پزشکی که نخستین بار درباره این بیماری اطلاعرسانی کرده بود (که خود هم به زودی کرونا گرفت و مرد)، دو فعال مدنی که برای پوشش اخبار واقعی کرونا به شهر ووهان رفته و پس از چندی ناپدید شدند و تلاش برای پنهان کردن ابعاد کرونا در چین و نقش این کشور در این بیماری (که اکنون سفیرش در تهران تلاش دارد این سانسور را به ایران هم گسترش دهد) نمونههای تازه سانسور چینی است.
️ حقوق اقوام و اقلیتها: شاید در کمتر کشوری به اندازه چین نقض حقوق اقلیتها داشته باشد. برای نمونه، در میانه سده بیستم که چین تبت را هم اشغال کرد، در پی زدودن فرهنگ تبتی در این کشور برآمد که با اسکان چینیها در آن، هم تلاش دارد برتری جمعیتی تبتیها را از میان ببرد و هم فرهنگ تبتی را نابود کند؛ چیزی که به تعبیر دالایی لاما (رهبر تبت که به هند تبعید شده) به نسلکشی فرهنگی تعبیر شد. راهبان و راهبههای بودایی بسیاری در انتقاد به رفتار دولت چین، خودسوزی میکنند.
...
برای خواندن ادامه یادداشت، اینجا یا دکمه Instant را در زیر لمس کنید.
اگر این یادداشت را میپسندید، برای دیگران نیز بفرستید.
@moghaddames
by via لینکستان | لینکهای جذاب!
نظرات
ارسال یک نظر