بیکاری و چپ
ورشکستگی شرکتها و کسب و کارها، یا عدم توانایی آنان به ادامهٔ کار به دلیل نبود مواد اولیه، شروع شده است، و در پی آن تعدیل گسترده نیرو و سیل بیکاری در راه است. نزدیک چهار ماه است که با قطعیهای اینترنت از طرف حکومت، چند میلیون شغل متکی به اینترنت هوا رفته است و نابود شده. حتی اگر همین امروز اینترنت وصل شود و در بهترین شرایط اقتصادی، شاید یکی دو سالی طول بکشد که این کسب و کارهای اینترنتی دوباره جان بگیرند. اوضاع اقتصادی حتی قبل از جنگ هم خوب نبود و در خیلی از قسمتهای اقتصاد (به خصوص در ساخت و ساز و املاک) قبل از این هم کساد اساسی وجود داشت.
اکثر این شغلها به هر حال ارزش افزودهای در اقتصاد ایجاد میکرد. تا ارزش افزودهای نباشد، مشتری وجود ندارد!
اما در تمام این سالهای کسادی و در این دوران کمرشکن اقتصادی، کارمندان دولت جایشان محکم بوده است، یعنی همانهایی که اکثراً کارشان نه تنها ارزشی نمیافزاید، بلکه خیلی اوقات مضر به جامعه و اقتصاد است. هیچ کارمندی از تعدیل نمیترسد، حتی اگر اوضاع مالی دولت خراب و ویران شود. چند سال هم هست که به انواع دلایل (کرونا، جنگ، آلودگی، کمبود برق....) نصفهنیمه سر کار میروند، اما حقوق کامل دریافت میکنند.
بهجای آن ده بیست میلیونی که الان دارند بیکار میشوند و بابت آن فقط غرغری آهسته میشنویم، تصور کنید به جای آنان دولت میخواست فقط صدهزار تایی از بهدردنخورترین کارکنان رسمی خود را اخراج کند! چنان سروصدا و داد و فریاد و قیل و قالی میشد که انگار قیامت کبری رسیده است. همه، به خصوص فرهیختگان چپی، دلواپس آن کارمندان بیچاره و خانوادههای آنان میشدند و از نئولیبرالیسم هار سخن میراندند و ....
ولی برای فرهیخته چپ، از بین رفتن چند میلیون کسب و کار اینترنتی به خاطر قطع اینترنت از طرف دولت اهمیت چندانی ندارد.
By: via لینکستان | لینکهای جذاب
ورشکستگی شرکتها و کسب و کارها، یا عدم توانایی آنان به ادامهٔ کار به دلیل نبود مواد اولیه، شروع شده است، و در پی آن تعدیل گسترده نیرو و سیل بیکاری در راه است. نزدیک چهار ماه است که با قطعیهای اینترنت از طرف حکومت، چند میلیون شغل متکی به اینترنت هوا رفته است و نابود شده. حتی اگر همین امروز اینترنت وصل شود و در بهترین شرایط اقتصادی، شاید یکی دو سالی طول بکشد که این کسب و کارهای اینترنتی دوباره جان بگیرند. اوضاع اقتصادی حتی قبل از جنگ هم خوب نبود و در خیلی از قسمتهای اقتصاد (به خصوص در ساخت و ساز و املاک) قبل از این هم کساد اساسی وجود داشت.
اکثر این شغلها به هر حال ارزش افزودهای در اقتصاد ایجاد میکرد. تا ارزش افزودهای نباشد، مشتری وجود ندارد!
اما در تمام این سالهای کسادی و در این دوران کمرشکن اقتصادی، کارمندان دولت جایشان محکم بوده است، یعنی همانهایی که اکثراً کارشان نه تنها ارزشی نمیافزاید، بلکه خیلی اوقات مضر به جامعه و اقتصاد است. هیچ کارمندی از تعدیل نمیترسد، حتی اگر اوضاع مالی دولت خراب و ویران شود. چند سال هم هست که به انواع دلایل (کرونا، جنگ، آلودگی، کمبود برق....) نصفهنیمه سر کار میروند، اما حقوق کامل دریافت میکنند.
بهجای آن ده بیست میلیونی که الان دارند بیکار میشوند و بابت آن فقط غرغری آهسته میشنویم، تصور کنید به جای آنان دولت میخواست فقط صدهزار تایی از بهدردنخورترین کارکنان رسمی خود را اخراج کند! چنان سروصدا و داد و فریاد و قیل و قالی میشد که انگار قیامت کبری رسیده است. همه، به خصوص فرهیختگان چپی، دلواپس آن کارمندان بیچاره و خانوادههای آنان میشدند و از نئولیبرالیسم هار سخن میراندند و ....
ولی برای فرهیخته چپ، از بین رفتن چند میلیون کسب و کار اینترنتی به خاطر قطع اینترنت از طرف دولت اهمیت چندانی ندارد.
By: via لینکستان | لینکهای جذاب
نظرات
ارسال یک نظر